บทที่ 42 ตอนที่ 42

          เขาก้าวยาวๆ มุ่งหน้าเข้าไปในตำหนัก และเมื่อพบว่าชมพูนุชกำลังนั่งเช็ดโต๊ะอยู่ก็คว้าแขน และหิ้วหายเข้าไปในห้องทำงานอย่างไม่สนใจสิ่งใดในโลกหล้า

“ปล่อย... ปล่อยหม่อมฉันเพคะ...”

หล่อนดิ้นรนและก็อับอายสายตาของนางกำนัลที่อยู่แถวนั้นเป็นที่สุด ถึงแม้พวกนั้นจะทำเป็นตาบอดหูหนวกกับเหตุการณ์ที่เกิดข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ